ژانویه, 2019 بدون نظر دپارتمان معماری و ساختمان, مقاله معماری, موسسه معنا

چگونه از نورپردازی به عنوان یک عنصر طراحی داخلی استفاده کنیم

لازم نیست همه چیز را درباره‌­ی نورپردازی بدانید یا کلی پول خرج کنید تا اتاق‌­ها روشن و دلباز به نظر برسند. کافی­ است اصول اولیه­‌ی نورپردازی کاربردی و دکوراتیو، و اینکه چگونه برای برنامه­‌ریزی و خرید چراغ­‌ها کمک بگیرید را بدانید. طراحی نورپردازی به سه نوع تقسیم می‌شود: نورپردازی عمومی، نورپردازی موضعی و نورپردازی تأکیدی. برای دستیابی به نورپردازی دکوراتیو، هر سه نوع را با یکدیگر ترکیب کنید.

نورپردازی دکوراتیو حس و حال (حسی کلی از آرامش یا سرخوشی) و معنا (ارتباط؛ که گاه شاملِ علائم راهنما مثل علامتِ خروج می­‌شود) می­‌آفریند. نورپردازی تخت و کاربردی (مثل همانی که در محل کار خود می‌بینید) افراد را هشیار نگه می‌­دارد. اما در مقابل نورپردازی دکوراتیو شکلِ اشیا، «حسِ» بافت، و نکات مهم را نمایان می‌­کند.

یک طرحِ نورپردازی دکوراتیو سطوح و منابع نور ِمتنوعی دارد. این نورها نشان می­‌دهند که هر فضا برای چیست (نورهای ضعیف برای خواب، نورهای قوی برای اتاق بازی) یا نقطه­ کانونی یک فضا کجاست.

به وسیله‌­ لوسترها و چراغ‌­های آویزی، نقاط کانونی ایجاد کنید. مثلاً در یک اتاق غذاخوری، لوستری که درست بالای میز غذاخوری جانمایی شده باشد، با نوری بالا-تاب و لطیف توجه را جلب می­‌کند (لوسترها سنتی‌­اند). اما یک چراغِ آویزی نصب شده بالای یک میز غذاخوری، نورِ پایین-تاب متمرکزتری ایجاد می‌­کند (چراغ‌­های آویزی معاصراند).

برای برنامه‌­ریزی، در نظر بگیرید چه فعالیت­‌هایی در کجا و چه وقت انجام می‌­شوند. نورپردازی باید متنوع باشد تا با فعالیت­‌های مختلفی که در یک فضا انجام می‌­شود، همخوانی داشته باشد. مثلاً شاید آشپزخانه‌­ شما مکانِ موردعلاقه‌­تان برای آشپزی، مطالعه، مشغولیت­‌های کوچک، تماشای تلویزیون و سرگرم شدن باشد. آیا همان میزان نوری که برای تی زدن زمین مدّ نظر شماست برای مهمانی هم می­‌خواهید؟

نورپردازی عمومی یا نور محیطی

نورپردازی عمومی یا محیطی کل فضا را به منظور دید کافی و ایمنی روشن می­‌کند. نور به سمت دیوارها و سقف‌ها باز می‌­گردد تا فضا را تا حد ممکن پوشش دهد. نور عمومی می‌­تواند از نورهای بالا-تاب یا نورهای پایین-تاب تأمین شود. نورهای بالا-تاب روشنایی را به سمت سقف متمرکز می‌­کنند. چراغ‌هایی بالا-تاب عبارتند از چراغ‌­های مشعل­‌شکل و دیوارکوب­‌ها. جهت نورهای پایین-تاب از سقف یا دیوار به سمتِ پایین است. پایین-تاب­‌های محبوب عبارتند از هالوژن­‌های توکار (قوطی شکل) و چراغ­‌های رِیلی.

بعضی چراغ‌­ها از جمله آباژورهای ایستاده و رومیزی، هم بالا-تاب هستند و هم پایین-تاب، چرا که نور را هم به هر دو سمتِ سقف و زمین هدایت می‌­کنند.

نورپردازی موضعی

نورپردازی موضعی یا کاری، محدوده­ای کوچکتر را که در آن نور قوی­تری لازم باشد روشن می­‌کند. شدتِ نور موضعی باید سه برابر نور عمومی باشد. قرار نیست با نورهای موضعی شدید، روشناییِ فضایی با نور عمومیِ ضعیف را جبران کنید (این کار ممکن است چشم را خسته کند). استفاده از لامپ‌­های کم مصرف پرنورتر در چراغ‌­ها یا افزایش تعداد چراغ­‌ها برای افزایش نور عمومی این مشکل را حل می­‌کند.

انتخاب‌­های مناسب برای یک نورپردازی موضعی خوب، چراغ‌­های هالوژن توکار در جای صحیح، نورپردازی خطی، چراغ‌­های آویزی، آباژورهای ایستاده و رومیزی و نورهای زیر-کابینتی هستند.

نورپردازی تأکیدی

نورپردازی تأکیدی روشنایی ظریفی برای اشیاء گران­‌بها، نقاشی­‌ها، مجسمه‌ها، و ویژگی‌­های برجسته‌­ی معماری فراهم می­‌کند و آن­ها را نمایان­‌تر می‌­سازد. لامپی استفاده کنید که روشنایی آن حداکثر سه برابر نور عمومی باشد. چراغ را به گونه‌­ای قرار دهید که نور آن مانعِ دید شما نباشد و بازتاب آن چشم را نزند.

اگر از نورپردازی تأکیدی برای یکدست نشان دادنِ دیوار (روشنایی دیوار بدونِ بافت) یا برجسته کردنِ متریال (روشنایی دیوار بافت­دار) استفاده می‌­کنید، پرتو نور را در زاویه ۳۰ درجه از عمودی قرار دهید تا جلوی درخشش بیش از حد و نقاط خیره‌­کننده را بگیرد.

اگر از نورپردازی تأکیدی برای یکدست نشان دادنِ دیوار (روشنایی دیوار بدونِ بافت) یا برجسته کردنِ متریال (روشنایی دیوار بافت­دار) استفاده می‌­کنید، پرتو نور را در زاویه ۳۰ درجه از عمودی قرار دهید تا جلوی درخشش بیش از حد و نقاط خیره‌­کننده را بگیرد.

منبع مقاله:

dummies

ترجمه:

موسسه معنا

با دوستانتان به اشتراک بگذارید:

برچسب ها
درباره نویسنده

ارسال نظر شما

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.