شهریور, 1397 دپارتمان مدیریت, مقاله مدیریت, موسسه معنا

بحران اقتصادی بزرگ انگیزه شرکت در دوره‌های تحصیلات تکمیلی

کارولین هوکسبی، اقتصاددان دانشگاه استفورد گفت، یکی از مزیت‌های بحران اقتصادی اخیر این بود که برخلاف افزایش هزینه‌ها، دانشجویان بیشتری علاقه‌مند به ثبت نام در کالج بودند. در واقع، طبق گفته‌های کارولین، بعد از دهه 1960، در هر رکود اقتصادی،  تعداد شرکت‌کنندگان کالج افزایش پیدا کرد.
نوشته کلیفتون، بی پارکر

طبق گفته‌های این کارشناس اقتصاد، زمانی که فاجعه رکود بزرگ مالی در سال 2008 رخ داد، جوانان طرز تفکر متفاوتی در مورد تحصیلات عالیه اتخاذ کردند.

گرچه فرصت‌های شغلی در حین رکود اقتصادی کم شد، اما طبق گزارش‌های کارولین هوکسبی، اسکاب، و دنیا بومر، پروفسور اقتصاد دانشگاه استنفورد، علاقه دانشجویان به تحصیل  در کالج بیشتر شد. اخیرا، هوکسبی کتاب ” چگونه بحران اقتصادی و رکود بزرگ بر تحصیلات عالیه تاثیر می‌گذارد” را ویراستاری کرده‌است. به‌علاوه، او عضو ارشد موسسه هوور و موسسه تحقیقات سیاست اقتصادی استنفورد است.

سرویس خبری استنفورد در مورد این مسئله با هوکسبی مصاحبه کرده‌است:

چگونه رکود بزرگ اقتصادی بر دسترسی دانشجویان به تحصیلات تکمیلی تاثیر می‌گذارد؟ این مسئله در مورد خانواده‌ها که هزینه تحصیل را می‌پردازند، چگونه است؟ آیا خبر خوبی داریم؟

شواهد نشان می‌دهند که در طول زمان رکود بزرگ اقتصادی تمایل دانشجویان به ثبت نام در کالج بیشتر بود. در واقع، آنها دوست داشتند زمان خود را بیشتر در کالج سپری کنند. این مسئله خیلی جالب است، در واقع، از دهه 1960، بعد از هر رکود اقتصادی، تعداد دانشجویان کالج افزایش یافت. اتفافی که افتاد این است که در زمان رکود اقتصادی، فرصت هزینه کردن برای کالج، یا فرصت‌های شغلی که دانشجو در کالج از دست می‌دهد، بسیار کاهش می‌یابد. زمانی که یک دانشجو در کالج تحصیل می‌کند، به سختی می‌تواند شغل پیدا کند، شغل خود را حفظ کند و یا ترفیع بگیرد. بنابراین افرادی که در کالج ثبت نام نکرده‌اند، ثبت نام می‌کنند. افرادی که ترک تحصیل کرده‌اند، ثبت نام می‌کنند و افرادی که بین پیش‌دانشگاهی و دوره لیسانس خود فاصله انداخته‌اند، تصمیم می‌گیرند هر چه سریع‌تر لیسانس بگیرند.

به‌طور خلاصه، حتی ممکن است پرداخت هزینه‌های کالج در زمان رکود برای خانواده‌ها دشوار باشد، زیرا درآمد و هزینه‌های خانگی در زمان رکود اقتصادی، یا راکد است و یا سیر نزولی دارد. با این شرایط باز هم خانواده‌ها هزینه‌های کالج را پرداخت می‌کنند. دراین حالت، تحصیلات تکمیلی تبدیل به یک صنعت ضد چرخه‌ای می‌شود.

پرداخت هزینه‌های کالج چقدر می‌تواند سخت باشد؟ جواب این سوال به درآمد خانواده‌ها و کالجی که دانشجو ثبت نام کرده‌است، بستگی دارد.

برنامه جایزه فدرال پل از سال 2006 تا 2009، 32% افزایش داشته است. در نتیجه، دانشجویان کم درآمد که شایسته این جایزه هستند، در طول زمان رکود، پول کمتری به کالج پرداخت می‌کنند. با این حال، برخی کالج‌های عمومی و انتفاعی با افزایش جایزه پل، شهریه خود را نیز به همان مقدار افزایش داده‌اند. بنابراین دانشجویان هیچ سودی نخواهند برد. در مقابل، کالج‌های غیرانتفاعی و خصوصی چنین کاری نمی‌کنند.

دانشگاه‌های عمومی به خانواده‌های طبقه متوسط و مرفه کمک‌های مالی کمی ارائه می‌دهند. در عوض، این دانشگاه‌ها شهریه خود را با بودجه بندی‌های دولتی تا سطح منطقی‌ای پایین نگه می‌دارند. اقتصاددانان این نوع کمک مالی ضمنی را یارانه تحصیل می‌نامند. در طول رکود، دولت‌ها تصمیم گرفتند پول خود را در جاهای دیگر هزینه کنند، بنابراین یارانه‌های تحصیل کاهش پیدا کرد. در نتیجه دانشجوهای طبقه متوسط و مرفه در اکثر مدارس دولتی با شهریه‌های بالایی مواجه شدند.

 

مدارس دیگر پولی زیادی خرج نمی‌کردند، آن‌ها فقط مقدار خود را کاهش دادند. این مسئله بدون شک ناراحت‌کننده بود، اما همانطور که قبلا ذکر شد، دانش‌آموزان همچنان علاقه داشتند به کالج بروند. حتی در کالیفرنیا که کمک هزینه‌های مالی به‌شدت کاهش پیدا کرد و اعتراضات دانشگاهی بیشتر شد، شواهد نشان می‌دهد که تعداد خیلی کمی از دانش‌ آموزان ثبت نام خود را کم کردند، برای مثال به جای دانشگاه گران قیمت کالیفرنیا، یک دانشگاه ارزان‌تر مانند دانشگاه دولتی کلرادو را انتخاب کردند.

در کنار همه اینها، اخبار خوبی نیز داریم. به دلیل رکود اقتصادی، اکثر جمعیت ما را افراد تحصیل کرده تشکیل می‌دهند.  اگر تصور کنید که مردم به هرحال مجبورند سطح تحصیلات خود را افزایش دهند، این موضوع یک منفعت غیرقابل پیش بینی  است. به علاوه، از آنجایی که در طول رکود اقتصادی، درخواست برای تحصیلات عالیه افزایش پیدا کرده‌است،  موسسه‌ها تا حدودی از بلای رکود اقتصادی در امان مانده‌اند. در واقع به دلیل اینکه درخواست برای تحصیلات تکمیلی افزایش یافته‌است، موسسه‌ها می‌توانند ثبت نام خود را افزایش دهند، یا شهریه خود را زیاد کنند تا ضررهای بخش‌های دیگر را جبران کنند.

دانشگاه‌ها چگونه به بحران اقتصادی واکنش متفاوتی نشان دادند؟

دانشگاه‌های خصوصی و دولتی در مواجه با رکود اقتصادی، میزان استخدام جوانان و هیئت علمی ممتاز خود را کاهش دادند. با این حال، حقوق کارکنان همچنان افزایش پیدا می‌کرد. به علاوه، برخلاف ادعای قبلی، هیچ مدرکی دال بر کاهش قابل توجه تعداد اساتید نزدیک به 65سال و بالاتر وجود نداشت.

دانشگاه‌های تحقیقاتی و عمومی برتر معاملات جدیدی با مجلس قانون‌گذاران خود انجام دادند. طبق این معاملات، در عوض دریافت بودجه کمتر از دولت، خود مختاری این دانشگاه‌ها افزایش پیدا کرد. آن‌ها از قدرت و استقلال خود در جهت افزایش شهریه استفاده کردند و تعداد دانشجویان غیر بومی خود را در برنامه‌های پرطرفدار افزایش دادند. این دانشجویان نسبت به دانشجویان بومی، پول بیشتری پرداخت می‌کردند.دانشگاه‌های تحقیقاتی و خصوصی برتر، منابع مالی تحقیقاتی خود را از بودجه هنگفت دولت فدرال تامین کردند. این منابع مالی اساتید و کارکنان را تشویق می‌کرد که به کار خود ادامه دهند. بنابراین دانشگاه می‌توانست بخشی از هزینه تحقیقات را در بخش‌های دیگر، مثلا کمک هزینه مالی، خرج کند.

دوره‌های مرتبط:

شرکت در همایش رایگان MBA 

دانشگاه‌ها از این بحران اقتصادی چه درسی می‌گیرند؟

در طول بحران، مدیران دانشگاه‌ها در مورد تخریب خلاقانه زیاد صحبت کردند. کاهش برنامه‌های بیهوده، توجیه کردن کارکنان، احیای هیئت علمی با بازنشستگی اساتید گران قیمت بالای 65 سال و استخدام دستیاران ارزان قیمت جزو این مباحث هستند. با این حال، آنها نتوانستند هیچ کدام از برنامه‌های تخریب خلاق را اجرایی کنند. انجام این کارها در هر زمان دیگر مشکل است، اما اجرایی کردن این برنامه‌ها در زمان بحران اقتصادی راحت تر از زمان شناور بودن اقتصاد است.

منبع مقاله:
Stanford News

با دوستانتان به اشتراک بگذارید:

درباره نویسنده